Artikelen

Je hoeft maar literatuur, een artikel of een onderzoek over opvoeding en de ontwikkeling van kinderen te lezen en ja hoor, daar heb je ze weer aan je voordeur staan, schuldgevoelens! Ik kan me nog goed de oncomfortabele gevoelens herinneren die me bekropen toen ik voor het eerst met het werk van Dr. Neufeld in aanraking kwam. Het duurde een tijdje voordat ik me volledig in dit werk onderdompelde omdat ik zoveel last had van mijn schuldgevoelens die de kop

Mijn moeder begint echt oud te worden en lijdt aan geheugenverlies. Maar onlangs vertelde ze mij het verhaal over mijn eerste schooldag in groep drie weer. Ongeveer halverwege de ochtend hoorde ze mij het huis binnenkomen. Verrast vroeg ze mij waarom ik thuis was. Mijn antwoord was: “Nou, ik wilde je even bezoeken. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om even met elkaar te praten.” Zij antwoordde daarop: “Hannah, ik moet even de school bellen om ze te

“Als je écht van me houdt, dan laat je me nog even dit potje Fortnite afmaken. Ik kan toch niet zomaar uit deze battle stappen?” Jaap keek met grote ogen naar zijn vader. Vol hoop, maar ook een beetje intimiderend. Papa was moe, het was al laat en ik zag zijn twijfel. Hij hoorde dat eeuwige stemmetje dat fluistert: ‘Ben ik nu een goede ouder als ik ‘nee’ zeg?’ We praten veel over nabijheid in het ouderschap. Over zachtheid, verbinding en

“Mam, ik heb echt een lelijk gezicht”, zei hij toen hij in de badkamer voor de spiegel stond. “NEE!”, laat het niet waar zijn, zei hij dat nou echt? Mijn hart brak, maar ik wist dat daar nog even geen ruimte voor was op dit moment. “Vind je dat?”, wist ik er op mijn meest kalm uit te brengen. Ik weet inmiddels heel goed dat tegenspreken om hem te overtuigen dat het niet klopt wat hij zegt, geen zin heeft

Mijn zoon die in de VS woont, logeerde met zijn gezinnetje bij ons. Zijn driejarige dochtertje, Melody, was nogal kieskeurig met eten. Toen er eens een kipgerecht op tafel stond en ze het niet eens wilde proeven, zelfs niet met alle creatieve overredingskracht van haar moeder, bedacht ik dat ze stapelgek was op haar grotere nicht Zoey, van 6 jaar. Ze had haar in de dierentuin de hele dag gevolgd en praatte sindsdien ook veel over Zoey. Door mijn inzicht

“Ouders moeten hun kind loslaten,” hoor ik zo vaak om me heen.Ik zeg: ‘niet doen!’ Loslaten is voor kinderen doodeng, en eenzaam. Het laat ze twijfelen aan jouw betrokkenheid. Want wat belangrijk voor je is, hou je toch dichtbij?Bovendien: zij laten jou nooit los. Ook als je niet fysiek bij elkaar bent, blijven ze in hoofd en hart met je verbonden. Vrijgeven, dát is iets anders. Vrijgeven is ruimte geven, maar wel in de geruststellende wetenschap dat jij er bent. Als springplank

De wereld kan een verontrustende plaats zijn. Er gebeuren moeilijke dingen die buiten onze controle liggen. En toch gaat het niet om het trauma zelf, wat er wel of niet met ons of om ons heen gebeurt, maar om wat er binnenin ons gebeurt als gevolg daarvan. En over wie er wel of niet bij ons is in onze pijn.  Dit is de boodschap van de onlangs uitgebrachte documentaire, The Wisdom of Trauma. In deze film spreekt Dr. Gabor Maté (co-auteur van het boek Laat je kind niet los met